هــرشـب شــب ِ مهـــتــابــه
شعبــه دیگری نداردهــرشـب شــب ِ مهـــتــابــه
شعبــه دیگری نداردتنها معشوق!
انسان از نسیان می آید یعنی فراموشکار...
خدایا نگذار نعمت های بیکرانت را فراموش کنم .نگذار از شکر گزاری آنها غافل شوم....
خدایا تو را به خاطر همه ی چیزهایی که به من ندادی-از روی مصلحت- و به من دادی -از روی مهربانی و لطفت- شکر می کنم....
چقدر تو مهربانی ، چقدر هوای بنده هایت را داری ، چقدر بنده هایت فراموشکارند....
چقدر عشق است به تو فکر کردن....
تنها معشوقی که همیشه تو را بیشتر از خودت دوست دارد ...
تنها معشوقی که اگر یک لحظه فراموشش کنی باز به یادت هست ... 
تنها معشوقی که دوستت دارمش دوستت دارمِ واقعی است ... 
تنها معشوقی که قولهایش قول است...
تنها معشوقی که همیشه منتظر صدایت است ... 
تنها معشوقی که همیشه در دسترس است ... 
تنها معشوقی که اگر همه ی شهر خواب باشند بیدار است... 
تنها معشوقی که این همه خاطرخواه دارد.... 
تنها معشوقی که این همه پولدار است و مالک همه چیز است...
تنها معشوقی که یک درصد هم بخیل نیست.... 
تنها معشوقی که اینقدر دست و دلباز است ...
تنها معشوقی که هیچوقت به "دوستت دارمِ" بنده اش شک نمی کند ( حتی اگر دروغ باشد)
تنها معشوقی که من دارم عاشقش می شوم....
سلااااام این مقدمه ای بود برای این شعری که خودم گفتم .... 
یه روز دلم گرفته بود...دست به قلم شدم دیدم دارم شعر میگم 
دیر اومدی مسافر
دلم رنگ غروبه
چشمای خیس و ابریم
خسته و بی فروغه
دیراومدی عزیزم
من از همه بریدم
میون این آدما
عاشقی رو ندیدم
منم روزای اول
غروب دلم می گرفت
اما حالا فهمیدم
می شد چه آسون گرفت
رو این زمین خاکی
عشقا کوتاه و زشته
هرکی دلش اسیرشد
قصه رو بد نوشته
مکن منع من بیدل ز بسیار آمدن سویت . . .
جمعه 20 شهریور ساعت 16 بعد از ظهر -خیابان امام رضا(ع)
سوار تاکسی می شوم ، مسیرم : "حرم....! "
فلکه ی آب پیاده می شوم! گنبد طلایی را می بینم !
خون در سرم جمع می شود ! هنوز باورم نمی شود! بعد از یکسااال......
در عرض یک دقیقه تپش قلب می گیرم! سرم داغ می شود! باورم نمی شود!
کم کم به ورودی حرم نزدیک می شوم! گیج و منگم!
از ورودی حرم وارد می شوم! سرم را به زیر انداختم!
شروع می کنم به اذن دخول خواندن :
" اللهم انّی وقفتُ ..... " چشمم را از روی کلمات برمی گردانم ، سرم را به زیر می اندازم!
خجالت می کشم ! باور نمی کنم ! اصلا اختیارم دست خودم نیست!
نمی دانم چرا عینک آفتابی ام را در نمی آورم! از زیر عینک اشکهایم روی گونه هایم جاری می شود!
حس بی قراری ، شرم ! ناباوری.....
همش با خودم می گویم پارسال کجا و امسال کجا ؟!
سعی خودم را می کنم ، دوباره شروع می کنم :
"اللهم انّی وقفتُ ..... " . . . باور کنید نمی شود!
خجالت زده ام!
نفسم در سینه حبس شده است!
فکر نکنم کسی یک اذن دخول را اینقدر کش بدهد!
ولی من اذن دخول نمی خواندم!
نمی توانستم. . .
بر تمام احساساتم غلبه کردم و خجالت را کنار گذاشتم!
بالاخره اجازه ورود گرفتم!
حالا ویزا داده اند تا پایم را جایی بگذارم که رویای شارپ و همیشگی ام در عرض این یکسال بود که واقعا چقدر دیر گذشت ت ت ت !!
من در صحن بزرگ جامع رضوی
جوراب نو ام را پوشیده ام ! کفشهایم را در آوردم! دلم نمی آید بهشت به این زیبایی در تصویر ذهنم کثیف شود!
عذاب وجدان دارم که جورابم خاکی شود!
ولی حال می کنم :" پاهایم دارد تبرک می شود! "
اصلا سرامیک ها سفت نیست! خیلی راحتم !
ساعت 16:25 ورودی صحن آزادی
بعضی ها به گنبد سلام می کنند! مثل عادت همیشگی خودم!
السلام علیک یا ....
گونه هایم خیس می شود ! اشک شوق است! باورم نمی شود ....
بازتاب طلایی نور آفتاب از گلدسته ها چشمم را اذیت می کند!
به سمت ایوان طلا می روم!
عینکم را در می آورم: چقدر همه چیز زیباست!
از ورودی ایوان طلا ضریح را می بینم! نیروی جاذبه ی ضریح مرا به سمت خودش می کشد!
قدمهایم سست شده است!
هیچوقت زندگی را به این زیبایی ندیده بودم!
تمام مدت همه ی عهدهای شکسته ام جلوی چشمانم رژه می روند!
بی اختیار به جلو می روم! چقدر خلوت است! باورت می شود ؟!
در فاصله 2 متری ضریح هستم! 
السلام علیک یا ....
به بالای سرم نگاه می کنم! زیر گنبد طلا ایستاده ام!
.jpg)
من امروز بوی بهشت را استشمام کردم!
آفتاب کم کم غروب می کند! چه روز دلگیری . . . روز شهادت امام علی(ع) ! 
22 شهریور -نیمه شب - صحن جامع رضوی - مراسم احیا شب قدر- زیباترین صحنه زندگی ام!
قرآن به سر! هنگام سوگند دادن به امام رضا! رو به گنبد طلا !
10 مرتبه بعلی بن موسی
خورشید من به ذره ی خاکی نظاره کن
دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن
سوگند می دهم به جگر گوشه ات جواد
پرونده ی گناه مرا پاره پاره کن
امشب شبی بود که دهی رو سپیدیم
امیدوار لطف تو در نا امیدیم
یاران مرا جواب و تو کردی مرا قبول
مردم مرا فروخته و تو خریدی ام
می خواستی اگر که نگیری تو دست من
امشب چرا به صحن سرایت کشیدی ام ؟!
نادیده گیر در شب قدر و شب علی
هرچند در گناه دوصد بار دیدی ام!
از آستان لطف رضایم جدا مکن
یارب ! چو بر محبت او آفریدی ام
2۷ شهریور -ساعت یک بعدازظهر
خداحافظ امام رضا.... 
دیگه اذن خروج هم نمی خواد! از خداته برم بیرون!! 
مکن منع من بیدل ز بسیار آمدن سویت
که صدبار آرزویت دارم و یک بار می آیم!