هــرشـب شــب ِ مهـــتــابــه
شعبــه دیگری نداردهــرشـب شــب ِ مهـــتــابــه
شعبــه دیگری نداردمی دانم می آیی...
همه منتظرند چشم به افق دوخته اند اشک در چشمانشان حلقه زده
زمین و زمان هم از این همه ظلم و ستیز به ستوه آمده اند.دستهای
نیاز رو به آسمان اوج گرفته اند.آوای دلنشین"اللهم عجل لولیک
الفرج" درفضا طنین انداز شده همه سراپا گوش اندوبرای شنیدن
ندای آسمانی "اناالمهدی"لحظه شماری و بی تابی می کنند.
همه می دانند که می آیی وبهار را به زمین سرد و خزان زده هدیه
می کنی.همه از تو می گویند وآمدنت را انتظار می کشند اما مهدی
جان! به منتظران بی قرارت بگو تاکی؟
مهدی جانم! می خواهم پنجره هارا روبه آفتاب بازکنم و بگویم
تونیزطلوع کن! می خواهم به میهمانی باغ پراز گل نرگس بروم و
بگویم : تو نیز میهمان ما باش! می خواهم قاصدکی باشم و ظهورت را برمنتظران مژده دهم.
مهدی جان!
تولدت را که شکافتن نور بود درظلمت شب به خود تبریک
گفتیم.تولدترا که هدیه ای همچون باغهای بیکرانه ای ازشکوفه های
نورانی بود آفرین گفتیم .تولدت صدای فضل خداوند بود که درکنگره های هستی طنین افکند.
مهدی جان به ما که در هم شکسته ایم نگاه نکن به قامت رشید و
آسمانی خودت به کرم رحمانی خودت ، دستگیری کن!
اعتکاف89 یک اعتکاف یکساله!
اینقدر از خودم در برابر تو ناراضیم که نمی دانم از چه و از کجا بگویم؟!
از پریشانی احوالم می گویم
از اینکه در طول روز نگاه سنگینت را بر اعمال زشتم می بینم ولی کاری از دستم بر نمی آید از این همه تلنگر بی نتیجه خسته شده ام ...
خیلی خسته ام
در برابر تو احساس کوچکی می کنم
می خواهم برای مدتی خودم را ازقید و بند وابستگی ها رها کنم!
می خواهم برای خودم اعتکاف بگیرم !
یک اعتکاف یکساله !
یک دوستی پا برجا!
می خواهم سختی دور بودن از تورا آسان کنم !
چرا باورت نمی شود دوستت دارم؟!
اگر دوستت نداشتم از کارهای بدم حس عذاب وجدان نداشتم!
خدایا چه می شود مرا هم مانند همه بنده های خوبت در آغوش بگیری و نوازشم کنی بگویی:" اشکالی ندارد پیش می آید"
و با لبخند مهربانت اشکهایم را پاک کنی !
خدایا درحالی که گریه امانم را بریده است و در برابر تو احساس کوچکی و ذلت می کنم با تمام وجود می خواهم مرا به خاطر همه کاستی های اعمالم ببخشی و من را همانند همه کسانی که در اعتکاف عذرشان را پذیرفتی عذرمرا هم بپذیری !
خدایا مرا لایق نگاه پر از مهر و عطوفتت قراربده!
قسمتی از مناجات نامه امام سجاد(ع):
الهی! ای کفایت کننده ی تنهای ناتوان و ای نگهبان از حادثه ترسناک !
خطاها مرا به تنهایی کشانده و یارو یاوری با من نیست و از تحمل
خشمت ناتوان شده ام و پشتیبانی ندارم و درمعرض ترس لقای توام و
برای ترسم آرام بخشی نیست اگر بیمم دهی چه کسی مرا ایمنی دهد؟
و اگر تنهایم گذاری کیست مرا یاری کند؟! واگر ناتوانم سازی چه کسی توانم دهد؟!
خدای من همه این وسائل به دست توست و گریز و پناه هم به دست توست پس برمحمد وآلش درود فرست و گریزم را به پناه خود بر!